2 - چون به طور عادى بدى به شخص محترم مورد ترديد است ، در اينجا مقصود اظهار احترام خدا است نسبت به بندهء مؤمن خود ، و مىفرمايد : بندهء مؤمن پيش من از همه چيز بيشتر احترام دارد ، و اين كلام از باب استعارهء تمثيليه است . 3 - از طريق خاصه و عامه وارد است كه خدا هنگام احتضار آن قدر لطف و كرامت و مژده به بندهء مؤمن عطا مىكند كه بدى مرگ را از او مىبرد و او را مشتاق به كوچ از دنيا به آخرت مىنمايد و آزار مرگ را براى او اندك مىسازد و او را خشنود مىنمايد ، و از اين معنا تعبير به ترديد شده است ، تا آنكه مىگويد : دلالت حديث بر اينكه مؤمن از مرگ بدش مىآيد ، مخالف نيست با اخبار بسيارى كه دلالت دارند : مؤمن ملاقات خدا را دوست دارد و بد ندارد زيرا چنانچه شهيد در ذكرى گفته : اخبارِ حبّ ملاقات خدا حمل مىشود بر حال احتضار و معاينهء آنچه كه مؤمن دوست دارد كه در اين صورت چيزى نزد او از لقاء خدا و مرگ بهتر نيست . از مجلسى ( ره ) - مقصود از عهدِ خدا ، اصول دين است از اقرار به توحيد و نبوت و امامت و معاد ، و مقصود از وفاء به شرط آوردن امور واجبه و ترك حرام است . . . تا آنكه گويد : اظهر اين است كه مراد از اهوال و هراس دنيا ارتكاب گناه و نافرمانى خدا است زيرا اين است كه در نظر او بزرگ ترين مصيبت و هراس است به قرينهء اينكه مىفرمايد : مؤمن سست دچار هراس دنيا و آخرت مىشود . از مجلسى ( ره ) - يعنى چون مؤمنى خواهد به وسيلهء انتقام دلِ خود را خنك كند از دشمن خود براى خود رسوائى به بار آورد ، زيرا او آزاد نيست كه هر كارى بكند و هر سخنى بگويد و چون مردمان دنيادار به هر درى بزند و هر دشنام و هرزه گوئى را مرتكب شود . از مجلسى ( ره ) - مقصود از شيطان ، شيطان جنى است زيرا